Waardering in de zorg

Heb je behoefte aan een schouderklopje?

‘Waarom hoor ik alleen wat ik fout doe?’ vraagt Sylvan. Ik schuif de kom met mini-snickers naar hem toe. Hij schudt zijn hoofd: ‘Ik werk me uit de naad. Denk je dat mijn leidinggevende dat ziet? Mooi niet.’

Sylvan snakt naar een blijk van waardering.
Want ook als verpleegkundige heb je op z’n tijd een schouderklopje nodig.

Wat betekent het als je geen schouderklopjes krijgt?

Op een dag loopt Meindert mijn kantoor binnen: ‘Kan ik je even spreken?’ Ik zeg: ‘Natuurlijk. Moet ik me vasthouden? Wacht, ik haal eerst koffie.’

Meindert kucht. ‘Ik ga weg. Over twee maanden begin ik bij Buurtzorg.’
‘Tjee,’ zeg ik. Ik slik. ‘Gefeliciteerd.’
Meindert vraagt of ik een aanbevelingsbrief wil schrijven. Dat wil ik zeker. Ik kan zó 10 dingen opnoemen waar Meindert goed in is. Bijvoorbeeld: hij kan fantastisch moeilijke ziektebeelden uitleggen. Leerling-verpleegkundigen hangen aan zijn lippen. Hij vecht als een leeuw voor zijn patiënten. Hij krijgt het voor elkaar dat zijn patiënt een dag eerder voor zijn ingreep gaat. Artsen nemen zijn opmerkingen serieus.

Als Meindert mijn aanbeveling leest zie ik vlekken in zijn nek: ‘Had ik maar eerder geweten dat je zó over me denkt.’

Wat kun je zélf doen om een schouderklopje te krijgen?

Je denkt: schouderklopjes kun je niet afdwingen. Maar waarom eigenlijk niet?

Als je het ziet als feedback vragen wordt het makkelijker. Stel: Je doet een project om de communicatie met de zaalartsen te verbeteren. Soms bekruipt je het gevoel dat je op de kermis tussen de botsauto’s bent beland.

Maar als je na een tijdje merkt dat je inspanningen toch leiden tot meer begrip tussen artsen en je collega’s ben je best een beetje trots op jezelf. Dat mag, hè?

Wat let je om aan je leidinggevende te vragen: ‘Wil je me feedback geven op dat project? Wat deed ik goed en wat kan beter?’

Hoe vraag je om feedback?

Sylvan neemt een mini-snicker.
‘Weet je zeker dat je teamleider het niet ziet?’ vraag ik. ‘Of heeft ze het te druk?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Volgens mij ziet ze helemaal niks.’
‘Heb je dat al wel eens aan haar gevraagd, dan?’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Eh… nee.’

Samengevat:

  • Je behoefte aan een schouderklopje is normaal
  • Je mag er zelf om vragen

En nu?

Waar heb je de afgelopen maand veel tijd en energie aan besteed? Vraag feedback aan je leidinggevende.

Je las een blog van Spiegelvisie Coaching. Deel mijn blog gerust in je sociale netwerk

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp

Werk je in de zorg en wil je een burn-out voorkómen? Je kunt bij me terecht voor: 

Persoonlijke coaching
Supervisie
E-coaching

Werk je als opleidingsfunctionaris of middenmanager in de zorg? Lees dan de  informatie voor teammanagers.  Of check direct mijn groepsaanbod intervisie en groeps-supervisie en teamcoaching.

Heb je een onbeantwoorde vraag? Laat het me weten.  Ik denk graag met je mee. 

Volg Spiegelvisie ook op social media

Gerry Hulst Spiegelvisie

Wie ben ik?

Mijn naam is Gerry Hulst en er stroomt psychiatrisch verpleegkundig bloed door mijn aderen. Het gaat me aan het hart dat vooral mensen op de werkvloer de dupe worden van de toenemende werk- en regeldruk in de zorg. Daarom leer ik zorgwerkers en middenmanagers in de zorg hoe ze stevig in hun werk en leven kunnen staan. Alle personages en gebeurtenissen in mijn blogs zijn fictief. Wanneer je jezelf of een collega meent te herkennen berust dat op toeval.

Andere schrijfsels

WhatsApp chat

Ontvang de nieuwste blogs van Spiegelvisie in je mailbox

blog Spiegelvisie

Ontvang de nieuwste blogs van Spiegelvisie in je mailbox

blog Spiegelvisie